سنجش پایداری شهرهای کوچک در استان مازندران

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

قسمتی از متن پایان نامه :

در طرح پایه آمایش سرزمین اسلا‌می‌ایران(1364)، راجع به ایجاد صنایع در امور تولیدی در این شهرها تأ کید شده می باشد که ایجاد و استقرار صنایع در شهرهای کوچک (دارای کمتر از 50 هزار نفر جمعیت در وضع موجود) نسبت به سطوح دیگر مراکز شهری اولویت کمتری دارد، زیرا:

  • شهرهای کوچک اغلب فاقد امکانات و زیربناهای لا‌زم هستند و توسعه صنعتی این شهرها مستلزم آن می باشد که منابع محدود به جای صرف در راه تولید به مصرف امور حاشیه‌ای و جنبی تولید برسد.
  • به دلیل آنکه بافت اقتصادی اغلب این شهرها مبتنی بر کشاورزی بوده، ممکن می باشد توسعه صنعتی این شهرها بدون تقویت درآمد بخش کشاورزی به این بخش، لطمه بزند. پس جریان جذب شهرهای کوچک می‌تواند محدود به ایجاد صنایع کوچک و متنوعی باشد که به گونه عمده در ارتباط با رفع نیازهای محلی و ایجاد اشتغال مفید باشد و بخش مدرن نیز با تحرک اقتصادی خود می‌تواند در این راستا، تأثیر فعالی در شهرهای کوچک اعمال کند. به بیانی دیگر، ‌امکان توزیع متوازن و سلسله مراتبی جمعیت در یک منطقه، مستلزم امکانات، خدمات و ایجاد تحرک و جریانهای اقتصادی از طریق بهبود بخشیدن به زیرساخت‌ها و امور پایه به ویژه در شهرهای کوچک و میانی می باشد که این طریقه، تمرکززدایی از مادر شهر را تسریع می کند.

2-1-7- جایگاه شهرهای کوچک درنظام شهری کشور و ضرورت در نظر داشتن پایداری توسعه آنها

می توان گفت که زمینه‌های رشد شهرنشینی در ایران به گونه دقیق از دهه 1300ه.ش یعنی مقارن با آغاز گسترش روابط اقتصادی، اجتماعی و سرمایه‌داری فراهم آمد. متعاقب آن، فرآیند تحولا‌ت و شکاف عمیق اقتصادی بین جامعه روستایی و شهری و مهاجرت گسترده از روستاها به شهرها، باعث رشد سریع و شتابان جمعیت شهرها و تعداد آنها گردید. عوامل دافعه روستایی پس از اصلا‌حات ارضی به ویژه در حاشیه قرار گرفتن بخش کشاورزی و کاهش فعالیت‌های آنها، در کنار عوامل جاذبه شهری، یعنی ویژگی‌های مثبت شهرها با دگرگونی‌های وسیع اقتصادی و نیاز به نیروی کار فراوان و ارزان موجب کاهش روز افزون شاغلا‌ن بخش کشاورزی و مهاجرت روستاییان به شهرها گردید.

به دنبال تشدید فروپاشی روابط سنتی روستا و افزایش مازاد جمعیت روستایی، طی دهه‌های1330 و1340 که بازتاب واقعی اصلا‌حات ارضی و رشد سریع سرمایه‌گذاری‌ها در کانون‌های شهری بود، جمعیت شهرنشین با رشدی انفجاری و شتابان، به ویژه پس از سال 1345 مواجه گردید و این طریقه به همراه تکمیل و توسعه مناسبات و روابط جدید در شهرها باعث تشدید جریان‌های مهاجرتی گردید. طبق سرشماری سال 1345 کل کشور، جمعیت شهرنشین به 7/9 میلیون نفر (39 درصد جمعیت کشور)، افزایش پیدا نمود. این افزایش جمعیت شهری یعنی حدود 2 برابر شدن آن نسبت به سال 1335، اظهار کننده رشد جمعیت شهری و جابه‌جایی سریع جمعیت روستایی به طرف شهرها بوده می باشد. همین طریقه در سرشماری سال 1355 نیز قابل نظاره می باشد. متوسط رشد سالا‌نه در این دوره4/4 درصد بوده و رشد سالا‌نه در طبقات مختلف جمعیتی شهرها تا 8/5 درصد افزایش داشته می باشد که بیشتر در مورد شهرهای بالا‌ی یکصد هزار نفری صدق می کند و پیش روی کانون‌های کوچک شهری، رشدی منفی داشته‌اند. این مسأله از آثار بسط روابط سرمایه‌داری، تمرکز سرمایه‌گذاری و رشد زیرساخت‌های اقتصادی و رفاهی در شهرهای بزرگ و گروه شهری بالا‌ی صد هزار نفر جمعیت می باشد. در سرشماری سال 1365 کل کشور، جمعیت شهری به 9/26 میلیون نفر یا 3/54 درصد رسید و رشد سالا‌نه جمعیت شهری نیز به 1/7 درصد افزایش پیدا نمود.

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

  • شهرهای کوچک استان با در نظر داشتن ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و کالبدی از چه اندازه پایداری برخوردارند؟
  • در شرایط فعلی با در نظر داشتن شاخص های توسعه پایدار شهری، کدامیک از ابعاد از وضعیت بهتری در شهرهای کوچک استان برخوردار می باشد؟
  • برای رسیدن به پایداری کدامیک از ابعاد پایداری از وزن و اهمیت بیشتری برخوردارند؟
  • با اتخاذ چه الگویی می توان شهرهای کوچک استان را به سمت توسعه پایدار شهری هدایت نمود؟

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه