سنجش پایداری شهرهای کوچک در استان مازندران

قسمتی از متن پایان نامه :

‌‌هاردوی و ساتروایت شهرهای‌کوچک را شهرهایی با جمعیت بین 5‌‌ هزار تا 20‌‌هزار نفر و شهرهای میانی را با جمعیت 20‌‌هزار نفر و بیشتر تعریف کرده‌اند(توفیق، 42: 1372). در سیمنار«تأثیر شهرهای‌کوچک و میانی در توسعه ملی» که در مرکز توسعه منطقه‌ای ملل (UNCRD) در ژاپن در سال 1982 برگزار گردید، شهرهای باجمعیت بین  20‌‌هزار تا100‌‌هزار نفر، شهرهای‌کوچک و میانی تعریف شده‌اند(اکتای، 1362، ص 15).

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

دنیس راندنیلی از مطالعه هایی که در مورد 31 شهر در 17 کشور جهان انجام داد، شهرهای کوچک را با جمعیت کمتر از 100 هزار نفر می داند(محمدزاده تیتکانلو، 1380 :83). البته ‌این طبقه بندی شهرها از کشوری به کشوری دیگر متفاوت می باشد. به عنوان مثال در چین شهرهای با جمعیت 100هزار نفر و کمتر به عنوان شهرهای‌کوچک، 500-200‌‌هزار نفر شهرهای میانی وبیش از 500‌‌هزار نفر شهرهای بزرگ طبقه بندی شده‌اند(همان).

در ارتباط با تعریف شهر کوچک، فیلهو[1] به این نکته تصریح می کند که شاید تنها چیزی که بتوان در این ارتباط تعیین نمود، دامنه ای می باشد که در آن تعدادی از شهرها را می توان اندازه کوچک نامید. او اعتقاد دارد، بهتر می باشد که آنها را شهرهایی با بعد کوچک، نه لزوماً اندازۀ کوچک به معنای عملکردی بنامیم(Filho,1985: 59-58).

لوبل[2] در یک دسته بندی، مکان های شهری در کشورهای در حال توسعه را به سه سطح تقسیم می کند:

الف)مادر شهر(پایتخت ملی یا مرکز منطقه ای)

ب) مراکز میانی یا متوسط(بین 100 هزار الی 5/2 میلیون نفر)

ج) روستاشهرها(شهرهای کوچک یا مراکز رشد روستایی کمتر از 100 هزار نفر جمعیت)

مقصود از شهرهای‌کوچک، شهرهایی می باشد که کمتر از 10‌‌هزار نفر تا 50‌‌هزار نفر جمعیت دارد و دارای بعضی از کارکردهای شهری نظیر خرده فروشی، بازاریابی، بخش اداری محلی و مرکز حمل و نقل می باشد(شکویی، 1380، 414).

از لحاظ معیار جایگاه در نظام سکونتگاهی، شهرهای‌کوچک در پایین سلسله مراتب شهری و در ‌یک مجموعه وابسته روابط افقی با دیگر مراکز شهری قرار گرفته‌اند. شهرهای ‌کوچک در انتهای پیوند زنجیره اداری‌‌ هستند. در ایران نیز در بعضی از طرحهای توسعه و برنامه‌های عمرانی نیز معیار جمعیتی برای شناخت شهر کوچک ارائه گردیده می باشد. به گونه‌ای ‌که در برنامه پنجم عمرانی قبل از انقلاب، شهرهای 5 تا 25‌‌هزار نفر به عنوان شهرکهای روستایی و ‌یا روستا شهرها و شهرهای 25‌‌هزار نفر تا 100هزار نفر به عنوان شهرهای‌کوچک قلمداد گردیدند. در گزارش ستیران و طرح آمایش سرزمین جمهوری اسلامی ‌ایران شهرهای 5 تا 25‌‌هزار نفر به عنوان شهر کوچک تعیین گردیده می باشد و در برنامه اول توسعه بعد از انقلاب(66- 1362) که اجرای آن عملی نگردید، شهرهای بین 5‌‌هزار تا 25‌‌هزارنفر به عنوان شهرهای‌کوچک در نظر گرفته شدند. در طرح کالبدی ملی نیز به تبعیت از معیارهای ارائه شده از سوی سازمان ملل، شهرهای زیر 50‌‌هزار نفر به عنوان شهر کوچک قلمداد گردیده می باشد(ایزدی خرامه، 1378، 138).

[1].Filho

[2].Lobel

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

  • شهرهای کوچک استان با در نظر داشتن ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و کالبدی از چه اندازه پایداری برخوردارند؟
  • در شرایط فعلی با در نظر داشتن شاخص های توسعه پایدار شهری، کدامیک از ابعاد از وضعیت بهتری در شهرهای کوچک استان برخوردار می باشد؟
  • برای رسیدن به پایداری کدامیک از ابعاد پایداری از وزن و اهمیت بیشتری برخوردارند؟
  • با اتخاذ چه الگویی می توان شهرهای کوچک استان را به سمت توسعه پایدار شهری هدایت نمود؟

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه

دسته بندی : پایان نامه ارشد